Na 4,5 maand toptijd bij Rhinofly ist over. De stage periode is afgerond. De documenten zijn opgeleverd en de puntjes zijn - bijna allemaal - afgetekend. Hieperdepiep, hoera!

Rhinofly heeft me vooral een leuk kijkje in de keuken gegeven van een media bedrijf, hetgeen waar stage uitermate geschikt voor is. Daarnaast heb ik me leuk kunnen verdiepen in social media en heb ik alle aspecten van social media voor mezelf - en natuurlijk voor Rhinofly - mooi op een rijtje weten te zetten! Rhinofly gaf me trouwens een enorm puik kado: Een posterframe met daarin een afbeelding van een Twitter timeline waarin alle mederwerkers een persoonlijke boodschap hadden gezet. Gaaaaf! :D

Hoe nu verder? School ben ik nog een paar puntjes verplicht en daarna mag ik gaan afstuderen. Deze verplichte punten zal ik in mijn vakantie netjes bij elkaar schrapen zodat ik september kan gaan beginnen met afstuderen. Wat dit precies gaat inhouden weet ik nog niet. Wel zal het weer sterk met social media te maken hebben en het bedrijf staat ook al zo goed als vast. ;-) Maar daarover later meer! :-)

Wanneer spreek je op het juiste moment je consumer aan? Zijn er momenten dat je, ongevraagd, nog even van je kan laten horen als merk zonder dat de consumer dat erg vind?

Ja, deze momenten zijn er. Nadat ik me op Swurl registreerde, een zoveelste friendfeed achtige kloon met een hele overzichtelijke timeline, kreeg ik direct bovenstaande email. Swurl volgt me nu ook op Twitter! Mijn ingevoerde Twitternaam was direct, automatisch, op de followinglist van Swurl gezet.

Goed moment van contact maken. Erg doordacht. En als Swurl me nu via Twitter een DM zou sturen met bijvoorbeeld een update zou ik dat helemaal niet erg vinden.

Email kan best voor verwarring zorgen. Communiceren gaat vaak wat minder makkelijk en mensen maken niet duidelijk wat ze nou precies willen. Althans, zo ervaar ik het vaak. Ik krijg dan een mailtje en vraag me dan af of ik er nog actie bij moet ondernemen, of dat de tegenpartij nog iets gaat doen. Een betere wereld begint bij jezelf en daarom bedacht ik het volgende systeem.

Hoe het werkt:
Communicatie draait om actie en informatie. Of je voorziet iemand van informatie of je verwacht een handeling van de tegenpartij. Uitgaand van dit gegeven binnen email communicatie heb ik de volgende 2 pagina’s geschreven: de Waiting-for en de Actie pagina.

In deze twee pagina’s maak ik duidelijk wat mijn bedoeling bij de email was. Verwacht ik een actie van de tegenpartij, dan voeg ik de volgende tekst na mijn handtekening onderaan in de email: “Je staat op mijn waiting-for lijst. www.mroumen.com/waiting-for/”

Heb ik er zelf een actie van gemaakt? Dan benadruk ik dat door de volgende zin toe te voegen: “Deze email bevat voor mij een actie. www.mroumen.com/actie/ ”

Op deze manier weet de tegenpartij precies wat ik verwacht. Duidelijke informatie voorkomt verwarring.

Maar wacht, er is meer!
Doordat ik consistent aan deze acties deze teksten toevoeg kan ik ook heel makkelijk deze mailtjes organiseren. Met Gmail kan je namelijk niet alleen je inkomende emails filteren, maar ook je uitgaande email. Alle items waar voor mij nog een actie aan hangt heb ik zo dus ook overzichtelijk in mijn Gmail. Natuurlijk prop ik ze ook in Things, maar op deze manier is de bron ook makkelijk terug te vinden. Handig!

Ik ben benieuwd wat de reacties van de mailtjes zullen zijn. Wat vinden jullie ervan?

Ik ga niet alle credits op strijken, het idee volgt een beetje door een link die Taco Oosterkamp wel eens aan zijn emails toevoegt. Op waiting-for.com maakt hij niet alleen duidelijk hoe hij zijn systeem in Outlook indeelt, maar ook dat hij iets van je moet. Das handig!

Ja. Althans. Bijna. Ben nog een beetje met de CSS aan het spelen, maar het gaat al de goede kant op, toch?

Afgelopen weekend was ik lekker met vrienden naar Texel. Na een drukke week met gezeur en regelwerk, even heerlijk uitwaaien op het strand van Texel. Na een eerder geslaagd kiteweekend besloten we lekker nog een keertje uit te waaien op het strand. Aangezien Workum in verband met een kiteverbod geen optie meer was, zijn we lekker naar Texel gegaan!

Foto’s Matthijs

Foto’s Nadia

Zoals in mijn vorige post was te lezen ging ik op vakantie. M’n Turkse vriendin al veel te lang niet gezien, lees 3 maanden, dus we waren blij dat we een moment hadden gevonden waarop we allebei vrij konden zijn en lekker een week bij elkaar te zijn voordat ze in september in Nederland aan haar stage begint.

Met een mooi last-minute ticket, erg betaalbaar, in de nacht van zaterdag op zondag om 00:05 het vliegtuig in gestapt. Het vliegtuig landde netjes om 04:45 Turkse tijd (3:45 in NL dus) en had er dus, zoals verwacht, iets meer dan 3,5 uur over gedaan. Na eindelijk een toeristenvisum te hebben bemachtigd door een half uurtje in de rij te staan, op naar de controle.

05:15 “Helaas pindakaas. Een probleempje meneer. Er staat hier namelijk dat er een iets mis is met je ID kaart. Loop maar even mee naar dat leuke kleine schattige politie hokje!”
Dat was iets wat ik wel had verwacht. Toen ik de vorige keer Turkije verliet - eind januari na 5 maanden studeren in Turkije - moest ik een geldboete betalen van een paar honderd lira’s. Mijn visum had ik in die tijd niet verlengd, omdat ik geen verblijfsvergunning aan kon vragen met alleen een identiteitsbewijs. Lang verhaal. Waar het op neer komt was dat ik toen de keuze kreeg. Of nu de boete betalen, of de volgende keer dat je weer in Turkije bent.

Ik verwachte dus dat ik kon betalen en weer mocht gaan. Helaas was het niet zo simpel. In februari is er een nieuwe wet aangenomen waarin staat dat mensen die hun visum niet verlengen en niet de geldboete betalen, een verbod krijgen om Turkije in te komen voor 5 jaar. Even simpel pinnen en weer weg was er dus niet bij. Mijn toeristenvisum die ik had gekocht daar werd ingenomen en kreeg ik mijn geld weer voor terug.

06:15 Na lange discussies met de opperbaas tussen 5:30 en nu was het duidelijk. Ik moest terug naar Nederland. Geen mogelijkheid dat ik ook maar even het land in kon. Mijn vriendin, die aan de andere kant van het vliegveld stond, mocht ik niet zien. En dat was erg vervelend, want ik had haar op dat moment al 3 maanden niet gezien. Ik kon ze maar niet overtuigen dat ik graag wilde betalen en verder wilde gaan. Er stonden overigens 6 poppetjes bij die allemaal van mijn half Turkse half Engelse verhaal een geheel probeerde te maken. Want zoals dat gaat in Turkije, spreekt er natuurlijk geen hond engels. Ze begrepen me wel, maar wilden of konden me toch niet helpen. Overigens werd ik van verschillende kanten ook belachelijk gemaakt. Toch fijn, Turks kunnen verstaan …

06:30 Goed. De politie overtuigen kan niet. Dan maar hulp inschakelen van andere partijen. De politie gaf me het telefoon nummer van de Nederlandse Ambassade in Antalya. Klein probleempje. Op zondag zijn ze niet open. Toch geprobeerd te bellen. Buiten openingstijden mag je een mobiel nummer bellen. Zou dat ook kunnen om half 7 in de ochtend? Ik vond het wel een noodgeval, de dreigden immers om me op het eerste vliegtuig te zetten, wat volgens hen elk moment kon zijn. Gelukkig werd ik vriendelijk te woord gestaan door een enorm slaperige stem. Ze kon niets voor me betekenen, maar wel het nummer geven van iemand van de ambassade in Ankara. Die wisten misschien wel iets meer …

07:00 De politie is me zat. Nadat ik weiger een handtekening te zetten onder een document waarin staat dat ik de eerste vlucht terug neem - ik wil immers eerst nog goed proberen met consulaten en ambassades te overleggen om te kijken of er een andere oplossing is voor het probleem waar ik niets vanaf wist en niets aan kon doen - zet de head chief zelf maar een handtekening voor mij. Das nog eens aardig.

Om me niet langer in zijn office te hebben word ik ergens anders heen gebracht. Lachend noemt ie het “hotel” en “nice place!”. Ik lach vriendelijk terug, ik weet toch wel dat ie liegt.

kamertje

07:15 Daar is m’n hotel dan. Een “kamertje” gecreeerd door een paar glasplaten en een paar gordijnen. Dit kamertje is een ongebruikte hoekje, dat precies ligt tussen de slurf dat aan het vliegtuig wordt gekoppeld en de centrale hal waar je je visum kan scoren. Later kom ik er dus achter dat hier om het uur een vliegtuig vol aan mensen voorbij loopt. Leuk. Er staat een stapelbed, een bank en een bureaustoel. Ik wil gaan zitten op de bureaustoel, maar die pakt een bewaker van me af. Hij zet em buiten neer en gaat voor mijn kamer zitten.Hoera. Ik heb een persoonlijke bewaker. Hij verteld me dat ik maar moet gaan slapen. Niets daarvan. Ik ga nog fijn even mensen bellen.

08:15 Lastig. Weinig mensen wakker. En het zondag gedeelte werkt helemaal niet mee. Ondertussen heb ik gehoord dat mijn vliegtuig vertrekt om 12 uur ’s nachts. Great. Dat wordt dus een lange zit in een hokje van 3×4 met een persoonlijke bewaker…

08:50 Oude coordinator van mijn Turkse opleiding wakker gebeld. Nezih. Prima vent. Kent een boel mensen. Ik bel em wel wakker, maar dat maakt em niets uit. Nezih verteld me dat ie direct mensen gaat bellen en het probeert op te lossen. Klein probleempje, hij vliegt zelf om 1 uur naar Polen voor zijn werk, dus veel tijd heeftie niet. Ik heb iig een beetje meer hoop.

Tussen 08:50 en 10:00 bel ik me helemaal suf met alle ambassades en consulaten die ik maar kan vinden. Van het kastje wordt ik wel een beetje naar de muur gestuurd. Maar dat geeft niet. Elk nieuw contact, elk nieuw telefoonnummer geeft me toch wel een beetje hoop. Als ik nou iemand vind die wat hogerop zit die de politie kan vertellen dat er een andere oplossing moet zijn dan dit …

Ondertussen enorm veel contact met m’n vriendin die van alles probeert aan de andere kant. Ze is naar het huis gegaan van vrienden waar ze de nacht ervoor logeerde. Op het vliegveld kon ze niets meer doen.

10:30 Inmiddels zit ik meer dan 3 uur op een bank. Ik blijf wakker, want ik bel me nog steeds rot. Slapen zal sowieso moeilijk gaan. Vliegtuigen taxiën vlak langs m’n raam en dat geeft boelveel lawaai. Het gordijn gaat open en even is het niet de chagrijnige bewaker die naar binnen kijkt maar m’n vriendin! Wat een opluchting! De bewaker bromt er nog even achteraan dat wel maar 10 minuten moeten hebben. Geen probleem! Al lang blij dat ik m’n lieverd weer even zie…

dinnetje even op bezoek

Ze verteld me dat er een vlucht is gefixt om 2 uur. Cool! Dat scheelt aanzienelijk in wachten.

10:50 Vriendin vertrekt weer. Nog even lief 10 minuutjes bij aangeluld bij de bewaker dus. Ging de rest ook maar zo makkelijk. We hopen erop elkaar snel weer te zien. Ik merk dat alles wat er gebeurt in en rondom m’n hokje wordt opgeschreven. Big brother achtig logboek!

Maar eerst eventjes een dutje doen …

12:00 Wakker! Voel me wat fitter door dat uurtje slaap. Enorme eetlust, nog niets gehad. In m’n beste Turks vertel ik de bewaker - Das raar! Het is ineens een andere! -dat ik honger heb. Hij vraagt me of ik Burger King wil of Doner Kebab. Hm. Lekker ontbijt. Ik vraag em of ik ook een gewoon broodje kan krijgen. Mogelijk.

12:30 Lunch! Zompig broodje met kaas, tomaat en sla. M’n maag trekt het beter dan die krentebol die nog in m’n tas zat. Mooizo.

13:00 Ik vraag mijn vriendelijke bewaker of ik niet moet inchecken. Hij vraagt me waarom. Ik doe een vliegtuig na en zeg saat iki! Das namelijk 2 uur in het turks ;-). Hij haat zijn schouders op. Natuurlijk snapt hij me niet. Ik bel m’n vriendin. Die spreekt met de vent, die het weer aan iemand anders vraagt. Nee joh, er is helemaal geen vlucht om 2 uur! Je moet gewoon even wachten tot 12 uur. Ik geloof em niet. Ik ga naar het politiehokje, gevolgd door de bewaker. Daar is iemand met het vlucht overzicht. Fuck. Echt geen vlucht om 2 uur. Balen!

14:00 Slapen. Ik ben kapot. Veel smsen met vrienden, familie en vriendin. Die telefoonreking komt later wel. Ik verveel me. Kom erachter dat ik 2 verschillende kleuren sokken aan heb, namelijk een zwarte en donkerblauwe. De bank ligt voor geen meter, maar het bed ziet er te ranzig uit. Bwuh. Vermoeidheid overruled de smerigheid. Ik val lekker in slaap.

15:00 Weer een nieuwe bewaker. We praten in het Turks over het weer, voetbal en we lachen samen om passerende toeristen. Het wordt zowaar nog een beetje gezellig.

16:00 Mijn vriendelijke bewaker is weg. Alle gebelde bronnen - Ambassades, consulaten, etc. - hebben me laten weten dat er niets anders op zit dan naar Nederland te gaan en daar een visum aan te vragen. Ik leg me er maar bij neer en zoek iets om te tijd te doden. Maar weer even slapen.

17:00 Wakker. WC. Rondje wandelen.

18:00 Ik vraag me af hoe je in het Turks zegt: “Waar zit de dichtsbijzijnde bouwmarkt? Ik wil graag dit hok wat beter decoreren en aankleden.”
Even een filmpje opnemen. Altijd leuk voor later.

19:00 Eten. “Burger King of Doner Kebab?” M’n maag trekt het nog steeds niet helemaal al te goed. De vele - onder begeleiding van m’n bewaker natuurlijk - wc bezoekjes ben ik wel zat. Daar hoeft niet nog meer bij. Ik ga voor 2 broodjes. Mmm. Smullen.

20:00 De derde WC in de rij heb ik geclaimd tot mijn WC. Ik geloof niet dat er ooit een openbaar toilet zo vaak op 1 dag door 1 persoon is bezocht. Ik denk aan een manier om de WC te claimen. Geen graffiti in m’n zak. Nouja. Dan maar even niet. Maar even lezen.

22:00 Dutje. Wekker op 11 uur gezet.

22:30 Wakker. Slapen gaat voor geen meter. Ik vraag me af of ik niets hoef in te checken. Vriendin bellen om Turks met de beste man te praten. Nee, inchecken hoeft niet. Vloeistof in de tas is geen probleem. En m’n ID kaart - die ze nog steeds hebben en waarvan ik de hele middag vrees dat ze em zijn kwijt geraakt - krijg ik niet. Komt later wel. Eerst maar even tanden poetsen.

23:00 Spullen ingepakt. Wachten wachten wachten.

23:30 Vlucht heeft vertraging. Nu tussen 02:00 en 03:00. Hoera. Ondertussen ben ik al meer dan 18 uur op het vliegveld. Poging tot slapen dan maar weer.

01:00 Wakker. Lezen. Water drinken.

01:30 Ik vraag of we niet eens weg moeten. “Nee joh! Nog even lekker wachten. Komt goed!”

02:00 Vlucht gaat denk ik eerder 03:00 dan 02:00.

02:45 Hoera. Ik word opgehaald. Ik moet even wat ondertekenen. Fuck it. Ik wil weg. Ik loop naar buiten. Bewaker loopt natuurlijk met me mee. Ik stap de buitenlucht in. Jeej. Eindelijk frisse lucht. Voor het eerst ben ik weer even buiten. Snel de stinkbus in.

03:00 Opstijgen! Broerlief haalt me gelukkig op van Schiphol.

En toen? Veilig aangekomen om 06:00 NL tijd. Thuis rond 07:30. Even rusten en om 09:00 consulaat gebelt dat over visum-uitgifte gaat. Probleempje. Aanvraag duurt minimaal een maand en heeft veel haken en ogen. En waarschijnlijk ook een behoorlijk prijskaartje. Dus niet één dag zoals is beloofd door de Turken in Antalya. Terugvliegen op dinsdag gaat het dus zeker niet worden. :(

Een oude jeugdvriend van me kent gelukkig mensen erg goed bij het Deventerse Consulaat. Hij zal kijken of hij wat voor me kan betekenen, want eerlijk gezegd vertrouw ik de vrouw die mijn vraag maar snel afraffelde niet helemaal. Ik hou jullie op de hoogte …