Het gaat mij juist ook niet om het medium, maar meer om het verschil tussen synchroon en a-synchroon communiceren. Dat beïnvloedt zoals je algeeft de impact van de boodschap.

Een leuk onderwerp dat nog wel wat jaartjes aan onderzoek kan gebruiken!

@Sytse: Die afbeelding is een goede toevoeging! :-) Leuke materie…

Het blijft volgens mij voornamelijk aanvoelen wat voor communicatiemiddel je gebruikt bij welk persoon. Elke tool heeft weer zijn voor- en nadelen. En dan hangt het tijdstip er ook nog eens vanaf. Matthijs wist waarschijnlijk dat het niet verstandig was om mij te bellen op dat moment omdat ik op mijn werk zat, of misschien zat Matthijs zelf wel in een saaie bespreking waar hij het dus niet kon maken om te bellen, maar wel om Twitter te checken en vervolgens mij te sms’en. Who knows…

Technisch gezien is het volgens mij niet mogelijk om via een synchroon medium op een synchrone manier te reageren op een medeling binnen een a-synchroon medium. De waarde van synchroon is juist dat jij een conversatie hebt via een medium die gelijktijdig is. Als iemand een Tweet post, wordt hier niet gelijk (dus binnen 0,00002 sec bv.) op gereageerd. Iemand post namelijk een Tweet en zal daarna bezig gaan met iets anders. Als iemand dan belt, IM gebruikt of langskomt, zal dit altijd later plaatsvinden.

Misschien een beetje muggenziften, maar het zal waarschijnlijk wel een ander effect hebben dan als je een synchrone conversatie hebt waarin iemand een mededeling doet (zoals het gevonden huis) en dat de ander daarop reageert.

Ik denk dat de keuze voor een medium ook te maken heeft met de publieke aard ervan. Hoe minder publiek, hoe persoonlijker het vaak is.

Maar, stel nou dat iedereen dat zo zou doen? Dat je een boodschap uitstuurt via een a-synchroon platform en dat een grote groep mensen synchroon terug zouden communiceren?

Volgende keer gewoon Sytse bellen dus ;)

@Mathijs: Juist, maar het is zo lastig afstemmen op doel en ontvanger, aangezien je niet weet hoe de ontvanger de boodschap zal ontvangen. dat maakt het echt erg lastig. Mede door de, zoals je zelf ook al aangaf, verschuiving in waarde en techologie.

Het is een bekend gegeven binnen reclame en communicatie het medium af te stemmen op doel, boodschap en ontvanger. Afgelopen jaren zijn we overspoeld met nieuwe communicatie media en het is dus, zoals je goed om na te denken over de waarde en toepasbaarheid van ieder medium. En ieder medium is onderhevig aan een proces van waardetoekenning/-afname en deze is bovendien een persoonlijke opvatting van iemand, door ervaringen met dit medium. Het klassieke coderen (zender) en encoderen (ontvanger) van een boodschap dus.

Voor mij is nu, januari 2009, een SMS (nog) veel persoonlijker dan een DM, maar de waarde van een SMS kan over twee jaar wel totaal veranderd zijn. DM zie ik als een tool om iemand binnen twittercontacten iets exclusief te vertellen, of wanneer ik denk dat het niet voor iedereen bestemd is. Telefoon en F2F zijn voor mij het persoonlijkst. Dit is volgens mij eenvoudig te verklaren door het feit dat communicatie voor een groot deel in het non-verbale zit.

Wel interessant punt dat je hier aansnijdt. Ik vond het bv verbazend dat je een sms stuurde nav een tweet (je was overigen niet de enige die dat deed). Ik vind het namelijk nog steeds iets geks dat ik via een ander medium aangesproken wordt op iets dat ik via een ander medium het gepubliceerd. Een reply, dm of mail had ik in dit geval als normaal beschouwd.

Dat je een smsje stuurde gaf inderdaad aan dat je er meer effort in had gestoken en maakt het inderdaad persoonlijker. Maar dat is in mijn geval. Ik ontvang bv niet mijn dm’s op mijn telefoon. Ik lees mijn mail (nog) niet via mijn telefoon. Ik heb mijn telefoon wel altijd bij me. Dit zijn dingen die lang niet voor iedereen gelden, dus het zal per persoon verschillen.

Toch vind ik een telefoontje nog steeds het meest persoonlijke (na face to face natuurlijk), misschien wel omdat het iets nostalgisch heeft (weet je nog toen mobieltjes nog niet gewoon waren?).

Maar ik snap je punt wel hoor. ;-)