Is dit iets kwalijks? Nee, ik vind van niet. Als je eerlijk en open communiceert en je vind van jezelf dat je op je woorden moet passen (om iemand niet te kwetsen bijvoorbeeld), dan moet je je manier van communiceren aanpassen.

Er zijn voorbeelden waarbij mensen in de fout gingen. Zoals het voorbeeld blogger Steve Rubel (van PR agency Edelman) die een pijnlijke opmerking maakte over het blad PC Mag.; 

PC Mag was niet heel erg blij en dreigde zelfs met een complete boycot van het PR bureau. Steve Rubel probeerde zichzelf er nog uit te redden met een open brief waarin hij verklaarde dat het zijn persoonlijke mening was en niet die van zijn bureau, maar dat had niet zo heel veel effect.

Een ander voorbeeld is iets recenter. Op de weblog van Jeremiah Owyang las ik het verhaal van een wederom hooggeplaatste medewerker van een PR agency. James Andrews werkt voor Ketchum en bezocht het kantoor van FedEx in Memphis. Waar hij het volgende over berichtte:
FedEx was er niet bepaald blij mee en stuurde James een woeste mail (volledig te lezen op Jeremiah’s blog), waarin ze duidelijk maakte hoe enorm beledigd ze wel niet waren. James Andrews reageerde met een posting op zijn weblog waarin hij vertelde dat het Twitter bericht sloeg op een aanvaring met een persoon en niet om de stad zelf.

Wat kan hier nou van worden geleerd? Twitter is een medium waarin ook jouw baas / concurrent en/of klant in meeleest. In 140 karakters kan een boodschap niet altijd volledig worden over gedragen. De tweet van James was enorm ongelukkig gekozen en volledig verkeerd opgevat door de ontvangende partij.

Daarnaast moeten ontvangende partijen leren dat meningen, geuit in blogposts en Twitter berichten, een actie zijn vanuit het individu en niet de mening van het bedrijf reflecteren. Zoals in deze twee voorbeelden is dat mis gegaan, waardoor PC Mag zelfs een geheel boycot overwoog richting haar PR agency. Dit is wel weer een mooi voorbeeld hoe social media persoonlijke communicatie mixt met zakelijke communicatie, iets waardoor misverstanden kunnen ontstaan.

Op ViralBlog.com schrijf ik over social media. Het niveau ligt hier hoog en de artikelen hebben diepgang. Graag wil ik deze artikelen ook met jullie op mijn eigen blog delen. De teksten laat ik eerst even Engels. Als jij als lezer vind dat dit niet hoort op mijn blog en de teksten echt veel liever in het Nederlands ziet, geef dat dan even aan in de comments. Bij genoeg animo zal ik de artikelen vertalen. :-)

Kill Your (Personal) Brand, Fight Transparency (ViralBlog pagina)

What if you do something wrong? People will write about it. People will spread the word. Why? Because they can. Because it became so easy with today’s technology. Reaching out to your peers with a question, statement or opinion isn’t about effort and time anymore.

It’s about the content of the message. Is it worth spreading? Will my friends like to hear it? A Belgium minister learned about this side of social media in a very hard lesson.

The truth about it is, that people will talk about your brand or personality if they think you did something wrong. Why wouldn’t they? Maybe they’ll help out other people making a decision. Only if you bind people to your brand, they won’t be / or will be talking less with bad mouths about you or your brand.

People tend to blog more and more about daily life and daily happenings. In this example, a Belgium student blogged about her life and happenings as a foreign student in the States. She’s earning some extra money by working in a bar. She recognized a customer as Pieter de Crem, the Minister of Defense from here home country, being totally drunk, embarrassing himself / his fellow travelers and acting the way drunk people act. To make it even a bit worse, one of the polician’s advisors admitted to her that the meetings which brought them to New York got canceled but they decided to come to New York anyway despite being aware of the cancellation.

When you go wrong, people will talk
The minister found out about the blog and someone from De Crem’s office called the establisment in which the girl was working. Her boss wasn’t totally happy with this “mouthy” blogging of his employee and decided to fire her. De Crem denied the fact of the phonecall at first but stated later that there actually was a phonecall with the boss of the girl.

The Belgium media got a grip on these events because of the blog. The incident didn’t only affect his personal brand, but also woke up some sleeping dogs in the Parliament. The story made it in to the world. First bloggers from Belgium picked up the story. It became an interesting case. “Girl gets fired because of blogging” was a headline that got read by many eyes. Pieter de Crem had to defend hisself in his parliament and stated the following (Dutch):

English translation of the statement:

“I want to take this opportunity and use this non-event to signal a dangerous phenomenon in our society. We live in a time where everybody is free to publish whatever he or she wants on blogs at will without taking any responsibility. This exceeds mud-slinging. Together with you, other Parliament members and the government I find that it’s nearly impossible to defend yourself against this. Everyone of you is a potential victim. I would like to ask you to take a moment and think about this.“

Say what? Bloggers are dangerous? The best way to make – powerful – people write about you and your bad behavior, is by offending them. Job well done. Compare these results of the mentioning of de Crem on Twitter versus McCain:

The Twitter search shows a huge amount of hits on de Crem and also Google is indexing the bad articles with a high value.

Learnings
What if this wasn’t about a minister but about your brand or your the brand of your client? Would you do the same thing? Call the boss of the blogger suggesting some kind of punishment would be suitable? I guess that’s not the most wise decision.

The occurred event wasn’t the damage maker. The response was. Everybody can act a bit different in particular situations, especially if alcohol is involved. It’s completely human. Everybody makes these kind of mistakes in public. Even important people. So what would have been a wiser decision for Pieter de Crem?

Transparency
The first thing that could have been done was being transparant about the situation. He’s telling the Parliament he still had appointments. Why isn’t he sharing this with the people outside the Parliament? People would be feeling more involved with the job of this particular minister – Do you know the minister of Foreign Affairs from Holland is Twittering most of his appointments? – if he’d just share his days in New York.

The second thing is doing just a little bit of research in the way news is being released and read by a huge population. Blogs are not something dangerous for politics. If he had done some research, he would find out that the best way to solve the issue was by listening to the people, being transparent and maybe even appoligize for the events that happened. Don’t just fear the things you don’t understand.

Remember the Motrin Case? They solved the issue by listening to their audience, adjusting to the situation and by doing this earning tremendous credibility.

(Sources: lvb.net, Nathalie Lubbebakker weblog, Techcrunch)

Twitter wordt vaak afgeschreven als hype. Iets dat teveel incrowd is en nooit mainstream zal worden. In die statement kon ik me een flinke poos terug wel in vinden. Maar ik begin steeds meer te merken dat Twitter een algemeen goed aan het worden is. Een extra kanaal voor mensen om zichzelf te profileren en interactie aan te gaan.

Britney, O’Neil, Obama en Maxime Verhagen
Wat hebben bovenstaande met elkaar gemeen? Juist. Ze Twitteren, allemaal. Afgelopen weekend las ik een posting op Mashable over het feit dat Shaquille O’Neil (grote basketballer in de VS) echt op Twitter zit. En ook voorgenoemde Barack Obama, Britney Spears en Maxime Verhagen twitteren er lekker op los.

Maar waarom zou een celeb als O’Neil of Britney überhaupt gaan Twitteren? Door een informele relatie aan te gaan met je fans en netwerk versterk je de relatie. Opeens weet je net even iets meer van je favoriete idool. Dit geeft een hechter gevoel en gesprekstof met andere fans (bijv: “Wist je dat Britney last heeft van der stem? Ik hoop maar dat het concert door gaat!“). Er wordt een hechte community gebouwd rondom het merk Britney / O’Neil, wat de persoon in kwestie meer waard maakt.

Ga maar na, meer sales van de CD’s, omdat fans eerder op de hoogte zijn dat de CD uit komt, meer hebben meegemaakt van de totstandkoming van de CD en absoluut niet meer twijfelen of ze hem wel of niet gaan kopen. O’Neil creëert hechtere fans die hierdoor meer merchandise gaan kopen en meer wedstrijden bezoeken. Goed voor de club!

Wat zijn nou de kansen voor merken? Wat moet bijvoorbeeld een multinational doen met deze informatie? Negeren is sowieso geen goed plan. Het feit is dat steeds meer gesprekken zich verplaatsen naar het digitale vlak. Het is verstandiger om daar op in te springen dan het compleet te negeren. Monitor dus bijvoorbeeld de activiteiten rond je merk via Twitter search en breng trends rond de conversaties in kaart met Twist.

David Armano schrijft zelfs al over verdien modellen door Twitter met celebs. Goede gedachten, maar dat komt later wel. ;-)

Wat denk jij? Zal Twitter (of het microbloggen in het algemeen) ooit 100% mainstream worden?

–

Toevallig. Deze posting is op zondag geschreven en vandaag (maandag) staat er een groot artikel over Twitterende Maxime Verhagen in de Spits. Pagina 4.

Het mooie aan Twitter was dat je lekker kon babbelen. Over koetjes. Kalfjes. Zeggen waar je mee zat en hoe je hier mee omging. Tegenwoordig is het wat beperkter. Bedrijven zetten complete guidelines online om te vertellen wat je wel en niet mag zeggen. Ik geef ze groot gelijk.

Zelf wil ik soms wel eens iets Twitteren. Toch druk ik dan even een paar keer op de backspace (maximaal 140 keer ;-)) om het er TOCH maar even ertussen uit te vissen.  Dank denk ik er bij na dat – randomname – maar beter niet kan lezen dat ik dit-en-dit vind. Soortgelijk iets maar dan op hoger niveau is namelijk al wel eens fout gegaan.

Hoe voorzichtig ben jij met Twitteren? Merk je een verschil tussen Twitter een half jaar geleden en Twitter nu?

Veel van mijn goede vrienden doen of deden dezelfde opleiding; Communication & Multimedia Design. Veel zitten er ook op Twitter. Aangezien ik nu in Utrecht zit en de meeste nog in Leeuwarden is het voor mij erg handig om ze via Twitter te volgen, aangezien ik ze niet meer dagelijks / wekelijks persoonlijk spreek.

Maarja. Hoe los ik dat nou op? Ik wil liever niet m’n Twitterlijst uitdunnen tot 50 oid. Mensen als @erwblo, @marketingfacts en @gerben Twitteren wel enorm veel, maar dat vind ik helemaal niet erg. Ik haal er vaak inspiratie uit. Dat geldt overigens voor veel van de mensen die ik follow. Maar toch verschijnen er teveel tweets om m’n vrienden te kunnen volgen …

De oplossing: Nog een Twitter account! Ja. Nog eentje. Nee. Hier ga ik niet vanuit Twitteren. Je hoeft me er dus niet te volgen. Het wordt gewoon mijn RSS agregatie van de mooie bomen uit het bos :-)

Vroegah was het wel anders. Naar school fietsen door wind en regen. Aangekomen erachter komen dat de ochtendles van 8:30 is vervallen door ziekte. Balen.

Daarna kwam Blackboard. Digitaal alle informatie bij elkaar. Documenten, aankondigingen. Sharen van informatie ten top. Maar wat was hier het probleem? De structuur zat zo vies omslachtig in elkaar dat het voor docenten moeilijk was om “even” een berichtje te droppen. En voor studenten was het lastig om deze berichten terug te vinden. Geen RSS feeds waren beschikbaar. Altijd terugkomen om te kijken of er nou wat nieuws was … Vervelend!

Langzaam